Gelukkig

Na mijn lichtelijk depresssieve bericht van zondag, heb ik vandaag weer gezien wat het leven zo leuk maakt! Ik heb toch wel echt het allerleukste werk van de wereld. Mijn oppaskindje I. is 1,5 jaar oud, en een zonnestraaltje. Wat een heerlijk kind, en wat een ontwikkeling kan ze doormaken in een week tijd. Vorige week kwam er af en toe een woord uit, maar vandaag brabbelde ze hele woorden.

Daarnaast is het allerbelangrijkste, grote nieuws dat ze haar lichaamsdelen aan kan wijzen! Haar buik, haar neus, haar ogen, haar oren. Als je een klein hummeltje naar haar buik ziet wijzen met een trots gezicht, kan je niet anders dan gelukkig worden. Wat zou ik haar af en toe graag meesmokkelen onder mijn trui, maar als ik dan zie hoe gelukkig papa en dochter zijn op het moment dat ik naar huis ga, zie ik daar toch elke keer maar weer van af.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s