Lef

Stiekem had ik op een berichtje van de Fries gehoopt vrijdag. Een klein woordje, iets over hoe ik hem de avond van zijn leven heb bezorgd, wanneer we af gaan spreken, oh en of 15/05/15 mij ook een mooie huwelijksdatum lijkt? Dan kunnen we misschien onze kinderen geboren laten worden op 16/06/16, 18/08/18 en 21/12/21 of was hij nou toch wel een beetje voorbarig? Zoiets. Misschien dat alleen gefeliciteerd ook wel goed was, wellicht een klein X’je erbij. Maar niets. Mijn mailbox, postbus en inbox bleven angstvallig stil.

Dat laatste is natuurlijk helemaal niet waar, ik heb belachelijk veel felicitaties, ook uit leuke, onverwachte hoeken ontvangen. Maar wanneer je stiekem op een berichtje hoopt is elk bericht een kleine teleurstelling. Het is alweer twee weken geleden. Twéé weken. Aan de ene kant voelt het als de dag van gisteren, aan de andere kant lijkt het een eeuwigheid geleden.

Is hij een watje? Een mietje? Had hij de moeite moeten nemen om mij te feliciteren? Ik heb immers het initiatief op facebook genomen. Per ongeluk. Daar staat toch duidelijk dat ik vrijdag jarig was. Of is hij puur beleefd, en was het een gevalletje ‘the best way to let a girl shut up is to kiss her?’. Lastig, dit soort situaties. Onzekerheid voert de bovenhand, twijfel en angst op een goede gedeelde tweede plek.

Zal ik lef tonen, en hem een berichtje sturen? Of heb ik dan een bord voor m’n kop en moet ik zijn stilzwijgen maar als een hint zien? Zoals ze bij Dit was het nieuws zouden zeggen; gelukkig hebben we de foto’s nog. Lang leve facebook en het anonieme internetstalken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s