Over mij

M. werd ruim tweeëntwintig jaar geleden geboren het oosten van het land. Toen ze drie jaar oud was kreeg ze een lief zusje om haar leven mee te delen, R. Niet veel later voegden zich daar ook nog twee broertjes bij, S. en J. Met zijn zessen vormden ze een erg gelukkig gezin, waarin alles kon als je maar gelukkig was en niemand pijn deed.

Het cliché gaat door; want na de basisschool vertrok M. elke dag op de fiets naar de grote stad om naar school te gaan. Zes jaar van lachen, plezier  maken en leuke dingen doen later kwam daar de dag dat ze haar diploma in ontvangst mocht nemen. Met opgeheven hoofd verliet ze haar school.

Met haar hele inboedel vertrok ze in de zomer naar een stad in het westen. Daar bouwde ze een nieuw gelukkig bestaan op, maakte de meest geweldige vrienden en lachte harder dan iemand ooit gedaan had. Ze woont in de ene stad, en mag zich met een reistijd van een uur een forens noemen.

Wanneer ze studeert leert ze alles over kleine, gemiddelde en grote kinderen. Over lieve, gewone en stoute kinderen. Over ouders, over omgeving en alles wat daarbij hoort. Meestal midden in de nacht, meestal op het randje voor de deadline. Maar ze geniet wel. Af en toe. Kinderen zijn geweldig, en kinderen zijn een doel. Misschien geen doel, maar een droom.

Als ze niet leert, geniet ze. Van het leven, van vrienden, van momenten, van kleine dingen, van foto’s, van verhalen, van dromen, van geluk. Het liefst geniet ze met haar dispuut. Het mooiste dispuut van Nederland, hoewel niet iedereen dat ziet. Het is geen dispuutstrutjesdispuut. Het zijn stuk voor stuk geweldige meiden, met een mening, hulpvol, rechtvaardig en lief.

Elke week staat M. ook in de sporthal, om de nobele sport die volleybal heet te bedrijven. Een talent is ze niet en zal ze nooit worden. Maar sporten is belangrijk, en af en toe nog leuk ook. Maar stiekem geniet M. het meest van de momenten die ze buiten het sporten beleefd. Met zijn allen zeuren over een zware training, teameten of drankjes doen op de overwinning van de eerste set.

Dromen is haar favoriete hobby. En slapen, maar eigenlijk is dat hetzelfde. Haar bed is haar leven, en eigenlijk is ze er vrijwel altijd op te vinden. Als student moet je improviseren. Het bed is een woonkamer, keuken en slaapkamer tegelijk. Het voordeel van een tweepersoonsbed in je eentje. De ene helft is om te zitten, liggen, springen en de andere helft is een opbergplaats. Vanuit het bed worden blogs geschreven, verslagen net voor de deadlines ingeleverd, kansloze series gekeken, nog kanslozere websites bekeken of een van de slechte films uit haar collectie bekeken.

Lezen is ook een favoriet. Geen wetenschappelijke literatuur, alhoewel dat de laatste tijd ruimschoots het meest gelezen wordt. Het liefst een chickflick, een Jill Manselletje, een Sophie Kinsellaatje. Hersenloos vermaak, waar ze om kan lachen. Of kinderboeken. Af en toe een moeilijk boek, af en toe.

Lijfspreuk? Carpe Diem. Verrast?

Af en toe jat ik ook schaamteloos dingen van mensen die veel getalenteerder zijn dan ik. Zo heb ik de naam van mijn website niet zelfverzonnen, maar ‘geleend’ van een obscure website met meer van dat soort zinnen.

De prachtige neushoorn en flamingos die hierboven te zien zijn, zijn getekend door Marije Tolman.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s